انواع روش های انتقال گرما
– انتقال گرما به روش تابش
در سرعت انتقال گرما به روش تابشی ، نيازی به وجود ماده نيست. در اين روش گرما به صورت نور يا امواج الكترومغناطيسی از چشمه های داغ و ملتهب به اطراف گسيل می شود.
يك دسته از امواج الكترومغناطيسی، پرتوهای فرو سرخ هستند. اين پرتوها وقتی به جسمی بتابند گرمای زيادی توليد می كنند. در تابش ماده منتقل نمی شود لذا نيازی به محيط مادی يا مولكول هایی كه انرژی گرمایی را منتقل كنند نيست، يعنی می توانند در خلاء نيز انجام گيرند.
انتقال گرما به طريق تابش بسيار سريع (با سرعت نور) صورت می گيرد اما در روش های رسانايی و همرفتی بسيار كند است.
– انتقال گرما رسانش
انتقال انرژی بين اجسام که در تماس فيزيکی با يکديگر هستند.
– انتقال گرما همرفت
در روش انتقال گرما به روش همرفت، خود ماده با جابه جا شدن، گرما را منتقل می كند.
– انتقال گرما در خلا
برای انتقال گرما به روش همرفت و رسانش به محیط مادی نیاز است ولی انرژی تابش خورشید از خلا عبور می کند و به ما می رسد پس به محیط مادی نیاز ندارد.
تفاوت انتقال گرمایش تابشی
انتقال گرمایش تابشی از دو نظر با دو روش قبلی تفاوت دارد:
اول اينکه در اين روش برای انتقال گرما نيازی به محيط مادی نيست و اين عمل در خلاء هم صورت می گيرد.
دوم اين که انتقال گرمای هدايتی و جابجايی در جهت کاهش دما صورت می گيرد در حالی که انتقال گرمایش تابشی می تواند بين دو جسم که توسط يک محيط سرد از يکديگر جدا شده اند نیز صورت گيرد.
تئوری های مختلفی برای تابش ارائه شده است. يک تئوری، تابش را به انتشار بسته های انرژی به نام فوتون مرتبط می داند. در تئوری ديگر تابش به صورت انتشار امواج الکترو مغناطيس در نظر گرفته می شود.
گرمایش تابشی بخشی از طيف الکترومغناطيس است که طول موجش در محدوده 0.1 تا 100 ميکرومتر است و شامل قسمتی از امواج ماوراء بنفش، کل امواج مرئی و مادون قرمز است.
اين نوع تابش در اثر حرکات چرخشی و ارتعاشی مولکولی، اتم ها و الکترون های مواد، حاصل می شود.
تشعشع گرمایی به طور دائم در کل اشکال ماده (جامد، مايع و گاز) که دارای دمای بالاتر از صفر مطلق هستند، صورت می گيرد.